Ο Μένανδρος ο Σωτήρ

Ο Μένανδρος (ο Milinda των Ινδιών), 160 - 145 π.Χ, θεωρείται ο πιο ένδοξος βασιλιάς των ελληνοϊνδικών βασιλείων. Φυσικά ελάχιστα γνωστός από την ελληνική ιστορία αν και αναφέρονται σ' αυτόν τόσο ο Πτολεμαίος όσο κι ο Στράβωνας.

Τα νομίσματα που εξέδωσε είναι πολυάριθμα. Καθιέρωσε ένα νέο είδος νομίσματος, «ως προστάτη του λαού», στην οπίσθια όψη του νομίσματος» με την παράσταση της Αθηνάς Αλκίμου, μια παράσταση που ακολουθήθηκε και από τους διαδόχους του στην Ινδία.

Το όνομά του έλαβε μια οροσειρά «τα βουνά του Μενάνδρου» στην ανατολική Ινδία, που αναφέρεται απ' το γεωγράφο Πτολεμαίο.

Στις μέρες μας η μοναδική ζωντανή ανάμνηση της παρουσίας των Ελλήνων στην Ινδική χερσόνησο, χάρη στο βουδιστικό έργο, είναι οι διάλογοι «Milindapañha», διαδεδομένο τόσο στην Κεϋλάνη, Ινδοκίνα όσο και στην Κίνα.

Σύμφωνα με την παράδοση ο Μένανδρος ασπάστηκε και διέδωσε το βουδισμό περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Ως βουδιστής ασκητής θεωρείται «άγιος» («Άρχατ») του βουδισμού.

Μετά το θάνατό του, το Μένανδρο διαδέχτηκε η βασίλισσά του Αγαθόκλεια της Βακτρίας, η οποία για κάποιο χρονικό διάστημα ήταν αντιβασιλέας για τον γιο τους Στράτο I..

Τον Μένανδρο ακολούθησαν περίπου είκοσι «Ελληνοϊνδοί» (Ινδο-Έλληνες) βασιλιάδες πριν τα ελληνικά αυτά βασίλεια σβήσουν σιγά-σιγά στην αρχή του 1ου αιώνα μ.Χρ..

Ανδρέας Μπούκας

(Πρώτη δημοσίευση 2016/04/08)